Öz-Şefkat

Google’a ne sordunuz da burayı buldunuz bilmiyorum ama sizin de sizi sürekli eleştiren, öfkesi hiç bitmeyen beklentilerini hiç karşılayamadığınız bir iç sesiniz varsa ve onunla anlaşmanın yollarını arıyorsanız bu yazı size fikir sağlayabilir.

İki temel soru üzerinden ilerleyeceğiz:

Soru bir, kendinizi seviyor musunuz?

Soru iki, kendinizi sevmeyi öğrenebilir misiniz?

İlk soruya cevabınızın evet ya da hayır olması fark etmez çünkü ikincisinin yanıtı daima EVET.

Kendimi seviyorum diyenlerin bunu test edebilmeleri için şunu düşünmelerini istiyorum. Sevdiğiniz birini hayal edin; anne baba kardeş arkadaş hepsi olabilir. Bu kişiye gösterdiğiniz anlayışı ve toleransı kendinize de gösterebiliyor musunuz?

Ben her zaman gösteremiyorum. Geçen gün bir arkadaşımla bu konu üzerinde konuştuk. Birbirimizi cesaretlendirirken, hayır senin hatan değil şartlar öyle gerektiriyordu derken mesela hep çok eminiz çok kararlıyız ama iş kendimize bunu söylemeye geldiğinde o kadar da cesaretlendirici olamıyoruz. Bu yüzden sorum sevgiyle ilgiliydi. Sevdiğimiz insanlara karşı genelde şefkatli ve anlayışlı oluruz.

Öz-şefkat, kişinin kendi olumsuz yaşantılarına (başarısızlık, hüsran, yetersizlikleri..) sevdiklerine karşı gösterdiği anlayışı gösterebilmesidir. Sevdiğimiz kişi örneğini yineleyip durma nedenim öz-şefkatin kendine acıma ile aynı şeymiş gibi düşünülmesini istememem. Kendine acıma, hüzünle dolu bir bataklığın içerisinde çırpınıp durma ve sonunda daha da derinlere batma gibi bir durum çünkü.

Peki, öz-şefkat bu kadar güzel ve kolay bir şeyse neden hepimizin içinde kolaylıkla yetişmiyor? Gelişmesini engelleyen, yavaşlatan bazı olgulardan da bahsedelim. Mesela mükemmeliyetçilik. Gerçekten aşırıya kaçıldığında kendimize karşı göstereceğimiz şefkat ve iyi niyetli tüm duygulara ket vurabilecek bir özellik. Mükemmeliyetçi insanlar başarısızlıklarına karşı çok daha az toleranslılar ve kendilerini daha çabuk yargılıyorlar. Mükemmeliyetçi kişilik yapısının kadınlarda daha sık görülmesine paralel olarak öz-şefkat düzeyi de araştırmalara göre kadınlarda ne yazık ki daha düşük.

Nasıl ki yazının en başında söylediğim gibi şefkat gösterme öğrenilebiliyorsa ; göstermeme de öğreniliyor zamanla alışkanlığa dönüşüyor ve benliğin ayrılmaz bir parçası haline geliyor. Siz de çevrenizde ben bunu nasıl yaparım diye kendilerini yiyip bitiren insanlara mutlaka rastlamışsınızdır. Böyle bir arkadaşınız ya da ailenizde biri varsa söylediklerimi çok daha nitelikli bir şekilde gözlemleyebilirsiniz. Onun yaptığına benzer bir hatayla siz onun karşısına çıktığınızda muhtemelen sizi teselli edecek ve bunun o kadar büyütülecek bir şey olmadığını anlatmaya çalışacaktır.

Kendimize karşı şefkatli olmayı öğrenebilmek için öncelikle iç sesimize kulak vermemiz gerekiyor. Çünkü yaşamımızı etkileyen diğer pek çok şey gibi öz-şefkatin yapı taşları da erken çocukluk dönemlerinde yani iç sesimizin geldiği yerde oluşuyor.

Çevresinden takdir, sevgi ve hatalarına karşı tolerans gören çocuklar yetişkinliklerinde kendilerine karşı aynı nezaketi gösterme konusunda daha başarılılar.

Çocuklar hata yaptıklarında ‘ne yaptın sen?!’ diye bağırıyoruz ya hani işte bu ses büyüdüklerinde onların iç seslerine dönüşüyor ve bu kez küçük ya da büyük her hatalarında ne yaptın sen diye haykıran öfkeli bir zihinle bir ömür yaşamak zorunda kalabiliyorlar. Daha da kötüsü bazıları bunun hiç farkında olmuyor, bu sesi içselleştiriyor ve kendisi gibi çocuklar yetiştiriyor. Gerçekten acı bir tablo.

Ama bunu değiştirebilmek mümkün, kendini sevmeden ne kendine ne de başkalarına tam olarak şefkat gösterebilmenin mümkün olmadığını düşünüyorum.

Bu döngüyü kırmak için kendi çocuklarınıza, çevrenizdeki çocuklara, öğrencilerinize şefkatli davranabilirsiniz böylece onlar da kendilerini seven şefkat gösteren yetişkinlere dönüşebilirler..

Sevgiyle kalın 🌸

Beni instagramdan da takip edebilirsiniz, iletişime geçmek isterseniz mail atabilirsiniz 👇🏻



Öz-Şefkat’ için 4 yanıt

  1. Bir yerde okumuştum “kendinizi sevmezseniz başkaları sizi hiç sevmez sevdiğinede inanmazsınız” yazınızı okuyunca onu hatırladım. Sevmek ile şefkat göstermek arasında ki fark nedir diye bir soru geldi aklıma 🙂

    Liked by 1 kişi

    1. Sevmek ile şefkat göstermek… bence kendini sevmek özşefkat için bir başlatıcı kesinlikle ama devamını getirecek olan kişinin kendi farkındalığı olacaktır.
      Bir de yine benim fikrimce sevmek şefkat göstermeye göre daha kolay 😊 Öz-Şefkat kişinin kendisiyle iyi anlaşması kendisine karşı ‘nazik’ olabilmesidir, bazen sevdiklerimize de kendimize de bunu gösteremediğimiz zamanlar olabilir.. 😊

      Beğen

  2. Bir şeyi bir başkasına uygulayabilmek daha kolay gibi geliyor. Anlayış, sevgi, eşleştiri.. Oysa kendimize dair gözden kaçırdığımız o kadar şey var ki.. 🤍

    Liked by 1 kişi

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s